گفتم دوستت دارم گفتی من هم

گفتم تا همیشه؟ سکوت کردی

و تو اشتباهی دلت را به من می دهی

من چشمهایت را می ستایم و تو شعر هایم را

بیا کمی گناه کنیم

من تو را می بوسم

و تو چون پیچکی سر سخت در من می پیچی

بیا کمی دروغ بگوییم

من دوستت دارم

و تو حتمآ عاشق من هستی

بیا کمی آدم کش باشیم

من خودم را برای تو می کشم

و تو خودت را برای من

بیا من و تو بد باشیم

اشتباه کنیم

گناه کنیم

دروغ بگوییم

آدم بکشیم

و بعضی وقت ها

زندگی کنیم

اگر دنيا نميداند که من غنگين تر از غمگينترين

غمگين دنيايم بيا يک لحظه با من باش که من تنها تراز تنهاترين تنهاي دنيايم

هیچگاه نگاهت را فراموش نمی کنم. نگاهی سر شار از محبت و صمیمیت. صدایت در گوشم زمزمه می شود و نگاهت در ذهنم مجسم، اما... اما... من تو را می خواهم نه خیالت را...

قسم به عشقمــــــون قسم   همش برات دلواپســــم

قرار نبــود اینجوری شه  یه هو بشی همه کســــم

راستی چی شد چه جوری شد اینجوری عاشقت شــدم

شاید میگم تقصیره توست تا کم شه از جرمه خودم.

امشب که سقف بی ستاره ی اتاقم بر سرم سنگینی می کند مانده ام که از چه بنویسم

از آنهایی که دیروز با من بودند و امروز رفته اند یا از تو که همیشه حرف های مرا می خوانی!

اگر قرار باشد بنویسم باید در هاز چه بنویسم ؟مه ی سطر  های دفترم حضور داشته باشی ... نفسهای تو می تواند برگ برگ دفترم را از پاییز پاک کند

پرنده در صدای خوشش رنج و درد و ماتم نیست

پرنده اهل شکوه و اهل گلایه و غم نیست

و خوش به حال هوایش

و خوش به حال دلش

و خوش به حال پرنده

که مثل آدم نیست

پرنده در صدای خوشش رنج و درد و ماتم نیست

پرنده اهل شکوه و اهل گلایه و غم نیست

و خوش به حال هوایش

و خوش به حال دلش

و خوش به حال پرنده

که مثل آدم نیست

چقدر سخته

چقدر سخته تو چشاي كسي كه تمام عشقت‌رو ازت دزديد

چقدر سخته دلت بخواد سرتو باز به ديواري تكيه بدي

چقدر سخته تو خيالت ساعتها باهاش حرف بزني

چقدر سخته وقتي پشتت بهشه، دونه‌هاي اشك گونه‌هاتو

چقدر سخته گل آروزهاتو تو باغ ديگري ببيني و هزار بار

قمار عشق

برگي حكم داشتم

برگي از جنس وفا رو كرد من بالاتر آمدم

عشق آمدم با حكم عشوه و ناز بريد

زندگي حكم پايين من بود و

دوري عشق هاي کوچک را از بين ميبرد ولي به عشق هاي بزرگ

عظمت

ميبخشد مثل باد که کبريت را خاموش ميکند ولي شعله هاي آتيش

 را

بزرگتر میکند

بي تو يک روز دراين فاصله ها خواهم مردمثل يک بيت ته قافيه

ها خواهم

 مردتو که رفتي همه ثانيه ها سايه شدند سايه در سايه آن ثانيه

ها خواهم

مرد شعله ها بي تو ز بي رنگي دريا گفتند موج در موج در اين

خاطره ها

خواهم مرد

من امشب با هجوم اشک میگویم .

دلم از روز و شب تنگ است باور کن.

غزلهایم همه لبریز اندوهند.

نگاهم بی تو بی رنگ است باور کن.

میان دفتر عمرم هزاران حرف بی معناست.

ولی افسوس فلب واژه ها سنگ است باور کن.

پل احساس من از دوریت شکست .

نگاه تو ولی با من سر جنگ است باور کن.

نمیگویم تو را از یاد خواهم برد.

ز تو غافل شدن یک عالمه ننگ است باور کن.

دلم از جنس یک نیلوفر آبی ست.

دل تو نازنین مثل گل سنگ است باور کن.

( من صبورم اما . . . )

به خدا دست خودم نيست اگر می رنجم

يا اگر شادی زيبای تو را به غم غربت چشمان خودم می بندم .

من صبورم اما . . .

چقدر با همه ی عاشقيم محزونم !

و به ياد همه ی خاطره های گل سرخ

مثل يک شبنم افتاده ز غم مغمومم .

من صبورم اما . . .

بی دليل از قفس کهنه ی شب می ترسم

بی دليل از همه ی تيرگی تلخ غروب

و چراغی که تو را ، از شب متروک دلم دور کند. . . می ترسم .

من صبورم اما . . .

آه . . . اين بغض گران صبر نمی داند چيست !!!!

میروی و من فقط نگاهت می کنم

تعجب نکن که چرا گریه نمی کنم بی تو یک عمر فرصت برای گریستن دارم

اما برای تماشای تو

همین یک لحظه باقیست شاید همین یک لحظه اجازه زیستن در چشمانت را داشته باشم

 

کسي را که خيلي دوست داري ، زود از دست مي دهي پيش از آنکه خوب نگاهش کني ،  پيش

از آنکه  تمام حرفهايت را به او بگويي ، پيش از آنکه همه لبخندهايت را به او نشان بدهي مثل

پروانه اي زيبا بال ميگيرد و دورمي شود و فکرمي کردي ميتواني تا آخرين روزي که زمين به

دور خود مي چرخد و خورشيد از پشت کو ه ها سرک مي کشد در کنارش باشي ...