دوري عشق هاي کوچک را از بين ميبرد ولي به عشق هاي بزرگ

عظمت

ميبخشد مثل باد که کبريت را خاموش ميکند ولي شعله هاي آتيش

 را

بزرگتر میکند

بي تو يک روز دراين فاصله ها خواهم مردمثل يک بيت ته قافيه

ها خواهم

 مردتو که رفتي همه ثانيه ها سايه شدند سايه در سايه آن ثانيه

ها خواهم

مرد شعله ها بي تو ز بي رنگي دريا گفتند موج در موج در اين

خاطره ها

خواهم مرد

من امشب با هجوم اشک میگویم .

دلم از روز و شب تنگ است باور کن.

غزلهایم همه لبریز اندوهند.

نگاهم بی تو بی رنگ است باور کن.

میان دفتر عمرم هزاران حرف بی معناست.

ولی افسوس فلب واژه ها سنگ است باور کن.

پل احساس من از دوریت شکست .

نگاه تو ولی با من سر جنگ است باور کن.

نمیگویم تو را از یاد خواهم برد.

ز تو غافل شدن یک عالمه ننگ است باور کن.

دلم از جنس یک نیلوفر آبی ست.

دل تو نازنین مثل گل سنگ است باور کن.

( من صبورم اما . . . )

به خدا دست خودم نيست اگر می رنجم

يا اگر شادی زيبای تو را به غم غربت چشمان خودم می بندم .

من صبورم اما . . .

چقدر با همه ی عاشقيم محزونم !

و به ياد همه ی خاطره های گل سرخ

مثل يک شبنم افتاده ز غم مغمومم .

من صبورم اما . . .

بی دليل از قفس کهنه ی شب می ترسم

بی دليل از همه ی تيرگی تلخ غروب

و چراغی که تو را ، از شب متروک دلم دور کند. . . می ترسم .

من صبورم اما . . .

آه . . . اين بغض گران صبر نمی داند چيست !!!!

میروی و من فقط نگاهت می کنم

تعجب نکن که چرا گریه نمی کنم بی تو یک عمر فرصت برای گریستن دارم

اما برای تماشای تو

همین یک لحظه باقیست شاید همین یک لحظه اجازه زیستن در چشمانت را داشته باشم

 

کسي را که خيلي دوست داري ، زود از دست مي دهي پيش از آنکه خوب نگاهش کني ،  پيش

از آنکه  تمام حرفهايت را به او بگويي ، پيش از آنکه همه لبخندهايت را به او نشان بدهي مثل

پروانه اي زيبا بال ميگيرد و دورمي شود و فکرمي کردي ميتواني تا آخرين روزي که زمين به

دور خود مي چرخد و خورشيد از پشت کو ه ها سرک مي کشد در کنارش باشي ...

 

سرمايه عمر آدمي يک نفس است

چنان دل کندم از دنیا که شکلم شکل تنهایی است
ببین مرگ مرا در خویش که مرگ من تماشایی است

مرا در اوج می خواهی تماشا کن
دروغین بودم از دیروز مرا امروز حاشا کن

در این دنیا که حتی ابر نمی گرید به حال ما
همه از من گریزانند تو هم بگذر از این تنها

فقط اسمی به جا مانده از آنچه بودم و هستم
دل من چون دفتر خالی قلم خشکیده در دستم

گره افتاده در کارم به خود کرده گرفتارم
به جز در خود فرو رفتن چه راهی پیش رو دارم

گفته بودم كه اگر بوسه دهي توبه كنم كه دگر باره از اين گونه خطاها نكنم
بوسه دادي و چو برخواست لبم از لب تو
توبه كردم كه دگر توبه بي جا نكنم

وقتي يک دختر حرفي نميزند ميليونها فکر در سرش مي گذرد وقتي يک دختربحث نميکند عميقا مشغول فکر کردن است وقتي يک دختربا چشماني پر از سوال به تو نگاه ميکند يعني نمي داند تو تا چند وقت ديگر با او خواهي بود وقتي يک دختر بعد از چند لحظه در جواب احوالپرسي تو مي گويد: خوبم يعني اصلا حال خوبي ندارد وقتي يک دختر به تو خيره مي شود شگفت زده شده که به چه دليل دروغ مي گويي وقتي يک دختر سرش را روي سينه تو مي گذارد آرزو مي کند براي هميشه مال او باشي.

از بس که اسمان دلم ابریست
تمام خاطراتم نمناک شده است
نمی دانم چرا؟
دریا را هم کم دیدم
به به یاد تو افتادم
روی ماسه های ساحل نوشتم
اگه طاقت شنیدن داری
من شهامت گفتن دارم
و دوباره به دریا نگاه کردم
با زگشتم
واین بار روی ماسه ها نوشتم دوستت دارم

ما را لا يق بداني يا نداني دوستت دارم ...

ما را صد بار هم از خود براني دوستت دارم...

به زندان جنايت هم کشاني دوستت دارم...

به چشمان تو سوگند اي گل زيبا ما را هر چند سزاوار حريم خود نداني باز هم دوستت دارم...

ای که شبهای بارانی در کوچه های ذهنم پرسه می زنی

از پنجره کلماتم بر واژه های رسوزان دلم می گذری

و مرا در پاییز تنهایی رها می کنی

بی انکه از چشمان نمناک خبر بگیری

امشب باز هم بارانیست

و من دلتنگ

چشم انتظار طلوع خیالت به بارش اسمان چشم دوخته ام

در جستجوی یادت

پس مرا یاد کن... 

و برایم يارباش مثل ساحل براي دريا

پناهگاهباش مثل دريا براي ماهی

اشنا باش مثل ماهی براي صدف

محافظ باش مثل صدف براي مرواريد

توی آســــــــــمون قـــــلبم يه ستاره تک و تنهاست

هميشه با تو
با تو بوده ام ، هميشه و در همه جا
با تو نفس کشيده ام ، با چشمان تو ديده ام
مرا از تو گريزي نيست ،
چنانکه جسم را از روح و زمين را از اسمان و درخت را از افتاب
تو دليل من براي حيات بودي و هستي
و چنان با این دليل زيسته ام که باور کرده ام
علت بودن من تو هستي
پاسخ من به اغاز و پايان زندگي اين است : « هميشه با تو »