تنها تو نيستی که دلم را شکسته‌ای
دستِ زمانه نيز دلم را شکسته است

دستی که از نوازش ِ دلگير ِ تازيانه او
تنها نه من، که فلک نيز خسته است

تنها تو نيستی که دلم را شکسته‌ای
اندوهِ خانه نيز دلم را شکسته است

اندوهِ سرد و غمينی که با  نشستن ِ او
تنها نه راهِ دل، که دهان نيز بسته است

من با جفای ِ دستِ زمانه  خواهم ساخت
مرهم  به  زخم ِ  اندوهِ خانه خواهم بست

ای کاش که جام ِ شربتِ شيرين ِ قلبِ مرا
دستان نازک و مهربان ِ  تو نمی شکست